Salad / Brassy 1996

Having finally managed to extort money out of the university for my farcical attempts at teaching the little darlings something I can now afford little things like CD's (no I'm not going to list them!!!) and gigs. So having got both parts of the excellent new Salad single earlier this week I was well and truly up for it last night. Brassy came on stage to be greeted by about 4 people lurking in the shadows. However once they'd started they got quite a few more people watching. I only knew one song by them and it has to be said that Straighten Out is definitely their best song by quite a long way. But they made a reasonable sort of noise.

Salad were however sheer perfection. Right from the start there were a couple of obvious changes to the Salad I'd seen many times before. The intro tune was no longer Grange Hill but it was the song that Mark and Lard use for "watching girls by". They have also added a new guitarist/ keyboard player. Every song was a winner, Diminished Clothes, Elixir, On a leash, Granite Statue and loads of new stuff. Jani had said earlier this week that he thought the new Salad stuff was softer than the earlier stuff. It's not. The new stuff was absolutely outstanding live although Marijne should get rid of the severe fringe she is now sporting!

Salad Amsterdam, Melkweg, 28-5-1995

Na het goede optreden de avond ervoor in Rotterdam, bleek uit een telefoontje 's middags met de Melkweg, dat het concert die avond nog verre van uitverkocht was. Reserveren was niet mogelijk maar ook niet noodzakelijk, zodat we 's avonds maar op goed geluk naar Amsterdam zijn gereden. Wel op tijd vertrokken, want volgens radio en teletekst was de hoeveelheid files niet van de lucht (15 km bij Zaltbommel) i.v.m. vakantiedrukte. Rond 20.30u kwamen we bij het Museumplein aan, waar de laatste dagen flink wat historie was geschreven: ruim 160.000 mensen bij de huldiging van Europa Cup 1-winnaar Ajax en 80.000 mensen bij de videovertoning van het Stones-concert in Paradiso de avond ervoor. In de stromende regen liepen we naar de Melkweg, en zagen onderweg nog de puinhoop bij Paradiso, ongetwijfeld veroorzaakt door de Stones-concerten de twee avonden ervoor. Eenmaal in de Melkweg aangekomen, bleek het concert niet om 21.00u te beginnen, zoals ik had verwacht, maar pas om 22.30u, zodat we nog een tijdje doorgebracht hebben in een cafe aan het Leidseplein.

Op tijd weer in de Melkweg aangekomen, viel meteen weer de geringe hoeveelheid publiek op. Salad blijkt dus niet zo populair te zijn, als ik gedacht had; ook niet in Amsterdam. Er waren wel wat meer mensen dan de avond ervoor in de Basement, deze keer naar schatting zo'n 150, maar omdat de zaal hier ook wat groter was, kwam het allemaal toch weer wat miniem en bekrompen over. Daarbij kwam nog dat deze keer het publiek helemaal geen inzet vertoonde: er heerste een erg gezapig armpjes-over-elkaar-en-kijken-maar-sfeertje, bijna zonder enig gespring en levendigheid. Dat vond ik in Rotterdam toch wel wat beter, hoewel daar het gepogo niet echt op zijn plaats was. Je zou dus verwachten dat het concert misschien ook wat minder zou zijn, maar vreemd genoeg werd het optreden gekenmerkt door een juist nog groter enthousiasme vergeleken met de dag ervoor. Ik denk dat dit voor een deel lag aan het grotere podium, waar Marijne zich meer vrijuit kon bewegen. Er was nu zelfs ruimte voor een groot Salad-doek, dat achteraan het podium was opgehangen.

En inderdaad was dit optreden nog meer energierijk, hetgeen o.a. bleek uit de vrij agressieve houding van Marijne, die tweemaal de microfoon- standaard omver schopte. Met een handige voetbeweging kreeg ze een keer het ding weer direct omhoog, gevolgd door het commentaar 'That was a neat move!'. Ook was er blijkbaar meer ruimte voor het licht, want dat was deze avond van sublieme kwaliteit. Buiten de stroboscopen, was er deze keer ook veel sfeervolle verlichting, die een typisch 'duister' sfeertje creeerde. Kennedy was weer gekleed in hetzelfde mafia/toeristenklofje (onfris overhemdje en vage zonnebril) en Marijne had alleen een ander shirt aangetrokken en droeg weer dezelfde broek. Het wisselen van broek lijkt ook een bijna onmogelijke zaak, gezien de strakheid van dat kledingstuk; volgens mij zou dat alleen via operatieve weg kunnen gebeuren. Weer werd een knuffelbeest het podium opgesmeten, met daaraan een kaartje, dat Marijne deze keer voorlas in vrij gammel Nederlands. Het leek van iemand te komen die alle vier concerten van deze week in Nederland had meegemaakt.

De gebrachte muziek was zo'n beetje hetzelfde als in Rotterdam en ook in dezelfde volgorde. Deze keer werd echter nog een tweede nieuwe nummer gespeeld en volgens mij waren ook nog Come Back Tomorrow en Planet In The Ocean extra te horen. Helaas weer geen Kent; toch wel een groot gemis, vind ik. Your Ma werd weer gespeeld voor alle puberjongetjes en er was wat uitleg over Motorbike To Heaven, dat blijkbaar over het verliezen van een geliefde gaat, hetgeen in zeer plastische bewoordingen door Marijne duidelijk werd gemaakt :) Een keer of vier maakte gitarist Kennedy een foutje een ook het keyboardspel van Marijne was niet helemaal smetteloos.

Ook was er een probleempje met de microfoon, waaraan tijdens het optreden wat gesleuteld werd. Dat de band er deze keer blijkbaar meer zin in had, moge blijken uit de iets langere duur (67 minuten) van het optreden. Reden hiervoor was dat de band twee keer terugkwam, waarna (letterlijk) het doek viel, waarmee hun voorlopig laatste optreden in Nederland werd beeindigd. Kortom een zeer plezierige afsluiter van dit Salad-weekend, waarin ik me zeer goed vermaakt heb bij lekkere en goed verzorgde muziek en waarbij het positivisme van de band me goed deed.

Ash, Salad november 5th Paradiso, Amsterdam

Every half year Paradiso in Amsterdam organises a London Calling festival. Programmed were Ash, Salad and 4 others I don't even find worthy to mention (okay, short then, so you know what to avoid: Huge Baby, Done Lying Down, Velo-de-Luxe and urgh.. Dodgy). Striking was the sudden amount of Shampoo influences among the audience. For the ones who don't know, Shampoo is a fucking disgrace from England, two girls who do their utmost to make the shittiest anti-music ever. Anyways, little girls were swarming around, wearing two big plaits, colorful children's clothes, and continuously licking those big lollies you get at a fair. Babes. It seemed like a kindergarten. Funny to see though.

I'll start with Ash. This trio from Ireland is responsible for some delicious loud noise. Really good to dance to. Some moments are mind boggling. However, they do have a couple of minor points. The songs are still a bit shaky, the bass guitarist fell out twice, they are too poppy for my liking, and the drummer hardly plays an interesting role in the group. But all this was well compensated by their powerful dedication, their launching fiercely at the guitars, and a good stage performance. Ash is a young band. New blood. Ash will get there.

After a break of one an a half hour Salad took the stage. The sound was much quieter and less hyper than I had expected. The songs were pretty straightforward, linear, and mostly based on rhythm, and less on melody. Paul, Pete and Rob played their parts excellent, but the eye-catcher undoubtedly was singer Marijne van der Vlugt, well known as a Dutch VJ for MTV Europe. She ruled the stage. Full of energy she moved like a tiger, sometimes screaming, grating and screeching, leaping in the air, sometimes lashing at a simple keyboard and cramming melodies out of it which were so childishly simple but nevertheless tickled your ears and legs.

The audience had a lot of fun, especially on "On A Leash". This thriller contains a rhythm to which you can dance by just walking lightly. And so the dancing part of the audience cheerily walked amongst each others acknowledging every one they met. Sometimes hell broke lose on the stage though, at which point the audience switched from lovingly walking together to jumping ferociously at each other and hurting others in the process. Besides that, the song contains a lot of staccato, on which the audience simultaneously footstomped on the bass tones as if we jumped on ice and wanted to make a hole in it. Yes, we Dutch people sure know how to have fun. :-)

Another sublime moment was "Dimished Clothes".. of course I would say. This chilling song sounded live as on the EP, not here, but somewhere far off, a fata-morgana. Totally cool. The cracker for tonight was definitely "Your Ma." This song was played disgustingly fast, and I don't even mean qua tempo, but qua the development of the song. No single moment of rest was allowed. If you wanted to keep up with the music, you had to work hard for it. Break here, break there, one second sudden pause, and boom! hitting the gas pedal full on, tiny break, and go go go, accelerate with screaming tires, etc., etc. I can't remember ever being so tired after a song. Well, maybe. After Orbital. But that was after one and a half hour of sweating my psychedelic shirt off. With Salad I got the same result in a mere 3 minutes. I was physically devastated ! And that's the way it's supposed to be, I guess..

Salad, The Marquee, Berlin

Opening with the new single, "Drink the Elixir," Salad managed to get a more than packed crowd to dance right from the onset. The band remained extremely tight throughout the next hour, touching on material from both the _Singles Bar_ album and the just-released second effort. Lead singer and occasional keyboardist Marijne dominates the show, her confidence and showmanship abetted by her other (more lucrative) job, being an Euro-MTV VJ. Somewhat surprisingly, in concert her voice sounds like a real instrument, allowing the audience to drop any cynical preconceptions that might have accompanied her day-job. Salad's mainstream sound hitched to her coy smiles, bewitched glares, and obtuse stage banter, is what makes them an attractive act for Island.

Musically, it is difficult to figure out just how Salad see themselves, as they seem to straddle a fence: wishing not only to be a standard English Indie-pop band, but also making motions, live at least, in the direction of more aggressive bands. Of course, none of this would much matter if the songs could all sustain the combined melody and energy of highlights such as their first single "Kent." But the songs are anything but spectacular. Any distinguishing factors in the music are rare - a rather grave problem for a guitar band aiming not for some underground niche but for the musical mainstream.

Since Marijne is Dutch, the annoyingly banal lyrics on both records would be excusable - if she had written them. Instead, the songs for the most part are written by the native English speakers in the group, who certainly have no such excuse. A rather strange impression is left by the Salad show, after the second encore closes with "Kent." This is a band that plays very well together, has a charismatic and full-voiced singer, and which seems ready to follow its instincts.

On the other hand, the songs that the band so deftly reels off, the lyrics that Marijne so winningly sings, and the instincts of the band as a whole are so stolidly mediocre that it is difficult to imagine them ever amounting to anything. People probably said the same thing about INXS, who regardless have had an extremely successful run with their brand of studied mediocrity. And - come to think of it - the guitar player in Salad even looks a bit like that chubby guy in INXS.

Salad Rotterdam, Basement (Nighttown), 27-5-1995

Het vinden van Basement, dat onder Nighttown zit, was nog niet zo eenvoudig. Er bleek dat je er niet kon komen via de ingang van Nighttown; maar een stukje verder om de hoek stond ergens een deur open en dat bleek de ingang te zijn. Eenmaal binnen viel meteen op, hoe ontzettend klein dit zaaltje was. Als je niet uitkeek, kon je als het ware zo je hoofd stoten aan het plafond bij iets te uitbundig springen. Mijn schatting is dat er ruimte is voor zo'n 200 mensen, mede omdat het podium zelf ongeveer een kwart van de zaal in beslag neemt. Tijdens het voorprogramma was het nog zeer rustig, en dat werd niet echt veel beter tijdens Salad. Ik denk dat er ruim honderd mensen in het publiek waren; verre van uitverkocht dus.

Tussen 21.00u en 21.50u gaf Bandit Queen een optreden, dat in mijn mening een beetje tegenviel. Ik kende vooraf slechts een enkel nummer (Give It To The Dog), en op grond hiervan had ik meer verwacht. Waarschijnlijk had het iets te maken met de kleinheid van de zaal en het formaat van de speakers, maar het geluid dat daaruit kwam was veel te hard. De band klonk als een ietwar ruige uitvoering van Elastica, en juist dat ene nummer, dat ik wel kende, werd niet gespeeld.

Na het ombouwen van de set zette Salad om 22.10u het temporijke Drink The Elixir in. Hoewel er niet echt sprake was van een geweldige sfeer met zo weinig publiek, was het toch meteen een heel klein beetje feest. Drummer Rob Wakeman en gitarist Paul Kennedy vielen op door het dragen van zonnebrillen, waarbij die van Kennedy absoluut 'verkeerd' was. Marijne zelf was weer strak- omlijnd als altijd in het bekende nauwe T-shirtje en plastic/leren broek. Wat direct opviel was dat het geluid nu een heel stuk beter was; niet meer zo hard en vrij goed verstaanbaar.

Qua licht vond ik het veelvuldig gebruik van het flitslicht wel geslaagd, vooral bij de zogenaamde springnummers. Dit accentueerde de snelheid, die het optreden kenmerkte. De band bracht het grootste deel van hun laatste album Drink Me ten gehore en nog wat nummertjes van Singles Bar. Ook was nog een ander en volgens mij nieuw nummer te horen. Afgezien van de volgorde, kan ik me herinneren dat de volgende nummers werden gespeeld: Motorbike To Heaven, Drink The Elixir, Granite Statue, Machine Of Menace, Overhear Me, Muscleman, Your Ma, Nothing Happens, No.1's Cooking, A Man With A Box, Diminished Clothes, Clear My Name, On A Leash en Problematique. Vooral Motorbike To Heaven, Your Ma en On A Leash waren fantastisch goed. Helaas ontbrak het ook erg mooie Kent, hoewel dit toch duidelijk de wens van een groot deel van het publiek was, toen Marijne vroeg of er nog verzoeknummers waren.

Tijdens On A Leash, dat opgedragen werd aan Bandit Queen, stormde de zangeres van die band naar voor het podium, om daar even volledig uit haar dak te gaan. Dit culmineerde in een stagedive die gedoemd was te mislukken met zo weinig publiek. Ze werd dan ook maar gedeeltelijk opgevangen, maar dat leek haar niets uit te maken. Nadat de band even backstage (ik vraag me af of er inderdaad sprake kan zijn van een 'backstage' in die kleine kelder) was gegaan, kwam Salad terug voor nog wat nummers, waarbij een roze handdoek, die later gretig door een paar jongetjes werd meegenomen, het hoofd van Marijne sierde.

Om 23.05u was het concert al afgelopen. Heel erg kort dus (55 minuten), maar dat had misschien iets te maken met het geringe publiek. Al met al toch een zeer geslaagd optreden met uitsluitend leuke en goede nummers. Het sfeertje was niet optimaal, maar dit had niet direct een negatieve uitwerking op het enthousiasme van de band. De interactie met het publiek bleef goed, waarbij opviel dat Marijne geen enkel woord Nederlands sprak; dit in tegenstelling tot hun optreden vorig jaar tijdens het London Calling festival in Paradiso, waar ze nog wel een poging deed. In ieder geval was het optreden zo prettig, dat na afloop op een terrasje al snel het plan was geboren om, indien mogelijk, de volgende dag weer naar Salad in de Melkweg te gaan.